Τα ξεσπάσματα - δραματικά ή φυσιολογικά
Μπορεί να μετατρέψει το πιο γλυκό παιδί σε νταή: το ξέσπασμα θυμού. Πώς να αναγνωρίσετε αν τα ξεσπάσματα θυμού είναι λόγος ανησυχίας ή απλώς ένα μικρό κακό:
Η πρώτη ερώτηση που κάνω στους γονείς όταν παραπονιούνται για τα ξεσπάσματα του παιδιού τους είναι: Με ποιον κάνει ξεσπάσματα το παιδί σας Η απάντηση σε πάνω από το 90% των περιπτώσεων: "Στην πραγματικότητα, μόνο με εμάς τους γονείς." Τότε τους συγχαίρω και τους λέω: "Συγχαρητήρια. Έχετε κάνει πολλά πράγματα σωστά." Επειδή το παιδί τότε έχει τόσο ασφαλή δεσμό με τους γονείς του, ώστε να ρίχνει ξεσπάσματα μόνο εκεί. Ξέρει ότι εκεί είναι ασφαλές. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Τα ξεσπάσματα είναι ένα απολύτως φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης ενός παιδιού. Εμφανίζονται σε όλους τους πολιτισμούς και ξεκινούν μεταξύ ενάμισι και δύο ετών. Μερικές φορές τελειώνουν μετά από ένα χρόνο, μερικές φορές μετά από τρία, μερικές φορές μετά από πέντε - και αν είμαστε ειλικρινείς, όλοι ξέρουμε μερικούς ενήλικες που δεν το έχουν ξεπεράσει ακόμα ;-)
Από απόσταση, είναι πάντα δύσκολο να κρίνουμε αν η φύση και η συχνότητα των ξεσπασμάτων είναι παθολογική - ή αν όλα αυτά εξακολουθούν να είναι εντός του φυσιολογικού εύρους. Αλλά η γραμμή μεταξύ "φυσιολογικού" και "φυσιολογικού" μπορεί να χαραχθεί πολύ καθαρά. Αν είναι σαφές σε εσάς ως γονείς ότι το παιδί μας είναι στην πραγματικότητα ένα καλό παιδί, όλα πάνε καλά, λαμβάνετε επίσης καλά σχόλια από τους ξένους - και όμως αυτό το παιδί μερικές φορές ξεσπάει και όλα είναι πολύ αργά, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν έχετε πρόβλημα. Είναι "απλώς" πολύ κουραστικό για εσάς.
Παρεμπιπτόντως, τα εναύσματα μπορεί να είναι εντελώς μπανάλ. Παράδειγμα: Το παιδί φρικάρει επειδή το κίτρινο φλιτζάνι είναι στο τραπέζι και όχι το κόκκινο. Και πόσο καιρό διαρκεί ένα τέτοιο ξέσπασμα Αυτό είναι επίσης αδύνατο να το πούμε με ακρίβεια. Μπορεί να έχει τελειώσει μετά από τρία λεπτά. Ή μπορεί να διαρκέσει μισή ώρα.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει μία και μοναδική συμβουλή για το τι πρέπει να κάνετε. Το σημαντικό είναι να παραμείνετε ήρεμοι και να μην αρχίσετε να φρικάρετε. Διαφορετικά, θα καταλήξετε σε ένα σπιράλ θυμού που δεν θα βοηθήσει ούτε εσάς ούτε το παιδί σας. Και, φυσικά, το παιδί δεν πρέπει να μάθει ότι πετώντας ένα ξέσπασμα θυμού πετυχαίνει το στόχο του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ενδίδετε από καιρό σε καιρό - αλλά δεν τείνει να είναι ιδιαίτερα καλή παιδαγωγική το να δίνετε στο παιδί αυτό που θέλει να πετύχει με τα ξεσπάσματά του. Γιατί τότε ενισχύετε αυτή τη συμπεριφορά.
Το κρίσιμο είναι: όταν ο θυμός υποχωρήσει, τα παιδιά είναι στοργικά και έχουν ανάγκη από παρηγοριά. Τότε θα πρέπει να είστε εκεί για το παιδί σας - και να φροντίσετε γρήγορα να επαναφέρετε τον κόσμο του παιδιού σας σε τάξη. Και κάποια στιγμή, το όλο θέμα θα έχει ένα καλό τέλος.
Περαιτέρω ενδιαφέρουσες συμβουλές
Ποτό
Ώρα για ένα κλασικό. Η γονική ερώτηση "Πόσο πρέπει να πίνει το παιδί μου;" αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ρουτίνας του παιδιάτρου.
Ψευδοκρουπ
Ένα κλασικό φθινοπωρινό παιδιατρικό περιστατικό: η ψευδοομαδική επίθεση. Εμφανίζεται κυρίως τους φθινοπωρινούς/χειμερινούς μήνες και προσβάλλει κυρίως μικρά παιδιά.
Συμπεριφορά αυτοτραυματισμού I
Σήμερα εξετάζουμε ένα πραγματικά σοβαρό θέμα: την αυτοτραυματική συμπεριφορά των νέων. Δυστυχώς, βλέπουμε όλο και περισσότερα τέτοια φαινόμενα στα ιατρεία τα τελευταία χρόνια. Συνήθως γίνεται θέμα από την ηλικία των 14 ετών περίπου. Εμφανίζεται συχνότερα στα κορίτσια, αλλά και στα αγόρια, επίσης όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.