Τι πρέπει να κάνετε εάν η ακροποσθία είναι περιορισμένη

Πρώτα απ' όλα: Κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής, η συστολή της ακροποσθίας δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη. Θεωρείται ότι πολύ περισσότερα από τα μισά αγόρια έχουν συστολή της ακροποσθίας κατά τα πρώτα χρόνια - αυτό δεν τυγχάνει ιδιαίτερης προσοχής, επειδή δεν προκαλεί ιατρικά προβλήματα.

Συχνά ξεκινά με φλεγμονή της ακροποσθίας στην ηλικία των 4 ή 5 ετών και τα αγόρια παραπονιούνται για πόνο. Τότε είναι σημαντικό να ελεγχθεί αν η ακροποσθία είναι πολύ σφιχτή και, αν είναι απαραίτητο - αλλά μόνο αν υπάρχουν συμπτώματα - να ξεκινήσει θεραπεία. Σήμερα, αυτή περιλαμβάνει αρχικά θεραπεία με αλοιφή. Αυτή περιλαμβάνει την εφαρμογή μιας αλοιφής κορτιζόνης στο μπροστινό μέρος του άκρου του πέους για τέσσερις εβδομάδες. Στη συνέχεια, η ακροποσθία συχνά χαλαρώνει και υποχωρεί.

Εάν η θεραπεία με αλοιφή δεν είναι επαρκής και (αυτό είναι σημαντικό!) το παιδί έχει σημαντικά συμπτώματα ή είναι εξασθενημένο, τότε πρέπει να συμβουλευτείτε έναν παιδοχειρουργό και να συζητήσετε μια χειρουργική επιλογή.

Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, είναι απολύτως σκόπιμο να περιμένουμε τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία. Είναι σημαντικό οι γονείς να ευαισθητοποιηθούν στο θέμα και να φροντίσουν να εξετάζονται πάντα τα γεννητικά όργανα κατά τη διάρκεια των ελέγχων (U10, U11). Εξάλλου, δεν είναι σπάνιο οι έφηβοι να εμφανίζουν προβλήματα στην ηλικία των 13 ή 14 ετών, αλλά είναι ντροπαλοί και αντιλαμβάνονται το θέμα ως ντροπιαστικό, οπότε δεν τολμούν να το αναφέρουν.

Εάν η στένωση της ακροποσθίας δεν έχει υποχωρήσει μέχρι την εφηβεία, θα επιχειρηθεί εκ νέου θεραπεία με αλοιφή. Εάν αυτό δεν οδηγήσει σε καμία βελτίωση, πρέπει να εξεταστεί και η χειρουργική επιλογή.

Συνολικά, η στένωση της ακροποσθίας συχνά δεν αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, αλλά είναι πάντα μια σημαντική ανησυχία για τους γονείς. Το πιο σημαντικό, όπως συμβαίνει με τόσα πολλά πράγματα, είναι να μην χάνετε το θέμα από τα μάτια σας, αλλά να το ελέγχετε και να το συζητάτε τακτικά κατά τις εξετάσεις.