Το καθήκον του περιβάλλοντος

"Το καθήκον του περιβάλλοντος δεν είναι να διαμορφώσει το παιδί, αλλά να του επιτρέψει να αποκαλυφθεί".
Μαρία Μοντεσσόρι

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό Σημαίνει ότι εμείς οι γονείς πρέπει να σκεφτόμαστε και να νιώθουμε πολύ συχνά για το τι κάνει το παιδί μας να τρελαίνεται. Πρέπει να αποκτήσουμε μια αίσθηση για το ποια χαρακτηριστικά και γνωρίσματα της προσωπικότητας είναι έμφυτα στο παιδί - και πώς μπορούμε να τα ενθαρρύνουμε αυτά αντί να απαιτούμε κάτι που θεωρούμε ότι είναι ωραίο, που μας αρέσει να κάνουμε ή που είμαστε καλοί σε αυτό.

Παράδειγμα 1: Με ένα παιδί που είναι πολύ εσωστρεφές, δεν θα βοηθήσει καθόλου αν λέτε "Τι λες εκεί;" ή "Πες ευχαριστώ" κάθε φορά που πηγαίνετε στον φούρνο ή στο κρεοπωλείο. Το παιδί δεν θα το κάνει γιατί δεν ταιριάζει στη φύση του, γιατί δεν έχει την αυτοπεποίθηση. Και αν του ζητείται επανειλημμένα να το κάνει μπροστά σε άλλους, είναι απλώς ένα βάρος - και το παιδί δεν θα κάνει το βήμα πιο γρήγορα ως αποτέλεσμα. Πρέπει να ενισχυθεί με άλλους τρόπους και τότε θα μπορέσει να κατακτήσει αυτά τα ευγενικά πράγματα κάποια στιγμή.

Παράδειγμα 2: Αν είστε ο ίδιος ένας πολύ παθιασμένος αθλητής, ας πούμε ένας παίκτης του χάντμπολ, τότε δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να προσπαθήσετε να μετατρέψετε το παιδί σας σε παίκτη του χάντμπολ, αν συνειδητοποιήσετε ότι μπορεί να του λείπει το ανταγωνιστικό δάγκωμα ή οι λεπτές κινητικές δεξιότητες - ή απλώς η επιθυμία να παίξει χάντμπολ.

Θα πρέπει απλώς να αναπτύξετε μια αίσθηση για τους τομείς στους οποίους το παιδί σας είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί και στους οποίους εσείς ως γονείς μπορείτε να το υποστηρίξετε. Όπου το "εύκολα" δεν είναι βέβαια αλήθεια - για εμάς τους γονείς είναι μερικές φορές τρομερά δύσκολο. Μια μικρή παρηγοριά, ας πούμε, ως συμβουλή: όσο περισσότερα παιδιά έχετε, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες ένα από αυτά να απολαμβάνει να κάνει αυτό που απολαμβάνετε εσείς :-).