Παιδική μέριμνα: Είναι κολλημένη παντού!

Παιδικός σταθμός - βρεφονηπιακός σταθμός - παιδικός σταθμός. Τι είναι καλύτερο για το παιδί Πόσες ώρες Και κυρίως, από ποια ηλικία Δεν λείπουν οι μελέτες για αυτό το αμφιλεγόμενο θέμα. Και όμως η απάντησή μου είναι εντελώς αντιεπιστημονική και όχι πολύ ακριβής: εξαρτάται. Από το παιδί. Από τη φύση του.

Σε όλες τις συζητήσεις σχετικά με τη συμβατότητα οικογένειας και καριέρας, τα ίσα δικαιώματα κ.λπ. δεν πρέπει πάντα να χάνουμε από τα μάτια μας αυτή την πτυχή - το παιδί. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Αν η φροντίδα στον βρεφονηπιακό σταθμό λειτούργησε εξαιρετικά για το πρώτο σας παιδί από την ηλικία των 12 μηνών και φαίνεται να απολαμβάνει την καθημερινότητά του, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το δεύτερο παιδί σας θα είναι ευχαριστημένο με το ίδιο μοντέλο. Γι' αυτό θεωρώ ότι είναι πολύ κοντόφθαλμο να ζητάμε πάντα μόνο την επέκταση της παιδικής φροντίδας.

Τώρα γίνεται πολιτικά εκρηκτικό και ενδιαφέρον. Γιατί υπάρχει ένα σημείο που δεν έχω καταλάβει ποτέ: Γιατί να είναι έστω και σύγχρονο, αριστερόφιλο, χειραφετητικό να αγωνιζόμαστε για την επέκταση της παιδικής μέριμνας για παιδιά κάτω των τριών ετών Με βάση τη σημερινή κοινωνική μας κατάσταση, με τις γυναίκες να εξακολουθούν να βρίσκονται σε σαφές μειονέκτημα στην αγορά εργασίας, η απλή απαίτηση για ακόμη πιο πρώιμη, ακόμη πιο υπερβολική φροντίδα στην πρώτη παιδική ηλικία είναι περισσότερο μια αντι-χειραφετητική, αντι-φεμινιστική θέση. Εξάλλου, πού είναι ο άνδρας

Η Corona μας δείχνει ένα πράγμα περισσότερο από ξεκάθαρα: αν το σύστημα καταρρεύσει, ποιος θα μείνει να κρατάει το σάκο στο 80% του χρόνου Με άλλα λόγια, τα αφύλακτα παιδιά που τσακώνονται δυνατά και χύνουν γάλα στο παρασκήνιο κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης Ακριβώς. Η μαμά.

Πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια λύση Αν με ρωτάτε, θα χρειαζόταν τρία βήματα:

Βήμα 1: Οι πολιτικοί πρέπει επιτέλους να δώσουν περισσότερη ενέργεια στη δημιουργία ενός απολύτως ισότιμου οικονομικού και νομικού πλαισίου για τα δύο φύλα και για ολόκληρη την οικογένεια.

Βήμα 2: Παρ' όλα αυτά: περαιτέρω επέκταση των παιδικών σταθμών και παρόμοιων εγκαταστάσεων.

Βήμα 3: Περισσότερη ατομική ελευθερία για τις οικογένειες να αποφασίζουν μόνες τους ποιο από τα παιδιά τους θα πρέπει να φροντίζεται από ποια ηλικία και πώς.

Και τότε, ελπίζουμε ότι στο τέλος θα προστεθεί μία από τις πιο σημαντικές πτυχές: Ότι θα φτάσουμε σε ένα σημείο στην κοινωνία όπου καμία γυναίκα δεν θα αντιμετωπίζεται με λάθος τρόπο αν βάζει το παιδί της σε παιδική φροντίδα από την ηλικία του ενός έτους. Αλλά ούτε και αν θέλει να μείνει στο σπίτι με το παιδί της για τρία χρόνια. Και ότι κανένας άνδρας δεν θα γελοιοποιείται αν μένει στο σπίτι και η γυναίκα βγαίνει για δουλειά. Υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν. Για όλους. Παντού.