Τι να κάνουμε με τον φόβο του μαχαιριού

Πρώτα απ' όλα: Πάντα να ρωτάτε το γιατρό σας αν είναι απαραίτητο να πάρετε δείγμα αίματος. Υπάρχει ένα ωραίο ρητό: Αν μετράς πολλά, μετράς πολλά σκουπίδια. Και αυτό ισχύει και για τα δείγματα αίματος. Αν λοιπόν έχετε ένα απόλυτα υγιές, χαρούμενο, κεφάτο παιδί, τότε δεν χρειάζεται να πάρετε αίμα από αυτό το παιδί για να δείτε αν μπορεί να υπάρχει μια μικρή έλλειψη εδώ κι εκεί. Με άλλα λόγια, πρέπει να υπάρχει ένας καλός λόγος για να πάρετε αίμα από το παιδί και να το αναλύσετε.

Στη συνέχεια, είναι πολύ σημαντικό το πώς αισθάνεστε εσείς ως γονείς για αυτή την ενέργεια. Και βοηθάει πάρα πολύ το παιδί σας αν είστε ξεκάθαροι στην εσωτερική σας στάση, αν μπορείτε να αντέξετε και να υπομείνετε τον πόνο (και είναι λίγος για το παιδί). Και αν ξέρετε εκ των προτέρων ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα το δυνατό σας σημείο, τότε καλύτερα να στείλετε τον σύντροφό σας - ή ακόμα και τον παππού ή τον γείτονα. Βοηθάει πολύ το παιδί σας αν δίπλα του κάθεται ένας ενήλικας που είναι απλώς εσωτερικά δυνατός για τη συγκεκριμένη δράση.

Είναι επίσης σημαντικό αν έχετε ήδη ένα κρίσιμο ιστορικό με την αιμοληψία (για παράδειγμα, μια λιποθυμία): Έχετε την αυτοπεποίθηση να το μοιραστείτε. Για παράδειγμα, ενημερώστε τους ότι πρέπει οπωσδήποτε να το κάνουμε ξαπλωμένοι. Αυτό μας βοηθάει πάρα πολύ.

Και το τελευταίο σημαντικό σημείο: μερικές φορές επικοινωνούμε λίγο πρόχειρα, κατά το πρότυπο: "Δεν είναι τόσο άσχημα", "Δεν πονάει τόσο πολύ", "Δεν είναι τόσο άσχημα", ... Πρέπει να παραμείνετε ειλικρινείς. Το τσίμπημα πονάει και πρέπει να το πείτε αυτό στο παιδί εκ των προτέρων. Για να μειώσετε τον πόνο, υπάρχει επίσης η δυνατότητα να απλώσετε μια αναισθητική κρέμα στο χέρι του παιδιού ή στην αγκωνιά του αγκώνα για να απαλύνετε λίγο τον πόνο του τσιμπήματος.

Αυτές ήταν οι πιο σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τη λήψη αίματος με λίγα λόγια. Φυσικά, είναι ωραίο όταν ο παιδίατρος είναι σχετικά ακριβής και αξιόπιστος. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε - και συνήθως τα καταφέρνουμε.