Öfke nöbetleri - dramatik mi yoksa normal mi?

Çocuklarının öfke nöbeti geçirdiğinden şikayet eden ebeveynlere sorduğum ilk soru şu oluyor: Çocuğunuz kiminle öfke nöbeti geçiriyor? Cevap yüzde 90'ın üzerinde: "Aslında sadece biz ebeveynlerle." Sonra onları tebrik ediyorum ve şöyle diyorum: "Tebrikler. Pek çok şeyi doğru yapmışsınız." Çünkü çocuk ebeveynleriyle o kadar güvenli bir bağ kuruyor ki sadece orada öfke nöbeti geçiriyor. Orada güvende olduklarını bilirler. Ve bu çok önemlidir.

Öfke nöbetleri bir çocuğun gelişiminin tamamen normal bir parçasıdır. Tüm kültürlerde görülür ve bir buçuk ile iki yaş arasında başlar. Bazen bir yıl sonra, bazen üç yıl sonra, bazen de beş yıl sonra sona erer - ve dürüst olmak gerekirse, hepimiz bunu hala tam olarak atlatamamış birkaç yetişkin tanıyoruz ;-)

Uzaktan bakıldığında, öfke nöbetlerinin doğası ve sıklığının patolojik olup olmadığına ya da bunların hala normal aralıkta olup olmadığına karar vermek her zaman zordur. Ancak "normal" ile "normal" arasındaki çizgi çok net çizilebilir. Ebeveynler olarak çocuğumuzun aslında iyi bir çocuk olduğu, her şeyin yolunda gittiği, dışarıdan da iyi geri bildirimler aldığınız açıksa - ve yine de bu çocuk bazen çıldırıyor ve her şey çok geç oluyorsa, o zaman neredeyse kesinlikle bir sorununuz yok demektir. Bu sizin için "sadece" gerçekten yorucu.

Bu arada, tetikleyiciler tamamen sıradan olabilir. Örnek: Çocuk masada kırmızı değil de sarı bardak olduğu için çıldırır. Peki böyle bir öfke nöbeti ne kadar sürer? Bunu da tam olarak söylemek imkansızdır. Üç dakika sonra bitebilir. Ya da yarım saat sürebilir.

Ne yazık ki ne yapılacağına dair tek bir ipucu yok. Önemli olan sakin kalmak ve çıldırmaya başlamamaktır. Aksi takdirde kendinizi bir öfke sarmalının içinde bulursunuz ki bu ne size ne de çocuğunuza yardımcı olur. Ve elbette, çocuk öfke nöbeti geçirmenin amacına ulaştığını öğrenmemelidir. Bu, zaman zaman pes etmemeniz gerektiği anlamına gelmez - ancak çocuğa öfke nöbetleriyle elde etmek istediği şeyi vermek özellikle iyi bir pedagoji olma eğiliminde değildir. Çünkü o zaman bu davranışı pekiştirmiş olursunuz.

Önemli olan şudur: Öfke yatıştığında, çocuklar sevecendir ve rahatlatılmaya ihtiyaç duyarlar. O zaman çocuğunuzun yanında olmalısınız - ve hızlı bir şekilde çocuğunuzun dünyasının yeniden düzene girmesini sağlamalısınız. Ve bir noktada, tüm mesele iyi bir şekilde sona erecektir.