Τα δάκρυα δεν λένε ψέματα Τα παιδιά λένε!

Τα δάκρυα δεν λένε ψέματα - τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο Michael Holm στο διάσημο τραγούδι του. Τα παιδιά, από την άλλη πλευρά, λένε ψέματα. Μερικές φορές ακόμη και όπως τα έντυπα. Αυτό συχνά προκαλεί στους γονείς πολύ άγχος, γι' αυτό και εξετάζουμε πιο προσεκτικά αυτό το θέμα. Και επίσης επειδή είναι ειλικρινά ένα θέμα όπου εμείς οι γονείς πρέπει πάντα να εξετάζουμε πόσο μεγάλος είναι ο δικός μας ρόλος σε αυτό.

Πρώτα απ' όλα, γνωρίζουμε ότι τα παιδιά δεν μπορούν πραγματικά να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ του "αληθινού" και του "ψεύτικου" μέχρι την ηλικία των τριών ή τρεισήμισι ετών. Τα παιδιά ζουν ακόμη σε μεγάλο βαθμό σε έναν φανταστικό κόσμο και η "αλήθεια" δεν είναι ακόμη τόσο σαφώς καθορισμένη γι' αυτά. Επιπλέον, τα παιδιά μέχρι αυτή την ηλικία δεν είναι ακόμη σε θέση να κρίνουν ή να συνδέσουν σωστά ορισμένες σύνθετες καταστάσεις. Παράδειγμα: Ένα τρίχρονο παιδί παίρνει κάτι από τον μεγαλύτερο αδελφό του και λίγο αργότερα σπρώχνεται. Ωστόσο, το τρίχρονο παιδί δεν θα δει τη σύνδεση μεταξύ του να πάρει κάτι και του να το σπρώξουν, αλλά θα σκεφτεί ότι το έσπρωξαν χωρίς λόγο.

Από την ηλικία των τεσσάρων ετών, τα παιδιά αρχίζουν να χρησιμοποιούν συνειδητά ψέματα και επίσης γνωρίζουν ότι δεν λένε την αλήθεια.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι το ψέμα συνδέεται πάντα με μια πρόθεση. Καθήκον λοιπόν εμάς των γονέων είναι να ανακαλύψουμε γιατί το παιδί πρέπει να καταφύγει σε ένα ψέμα σε αυτή ή σε εκείνη την κατάσταση. Κατ' αρχήν, υπάρχουν τρεις βασικές εξηγήσεις:

1. Το παιδί θέλει να κάνει τον εαυτό του καλύτερο, πιο φοβερό, μεγαλύτερο. Κυρίως επειδή βρίσκεται σε μια φάση της ζωής του κατά την οποία έχει ελλείψεις όσον αφορά την αυτοεκτίμηση. Και τότε προσπαθούν να κάνουν τον εαυτό τους να φαίνεται καλύτερος λέγοντας ψέματα.

2. Ίσως η πιο συνηθισμένη περίπτωση: Το παιδί φοβάται το θυμό και την ενόχληση των γονέων. Δεν είναι σε θέση να παραδεχτεί τα λάθη του. Ο παιδίατρος Herbert Renz-Polster το έθεσε ως εξής: 'Όταν το κόστος του να πούμε την αλήθεια είναι πολύ υψηλό, τείνουμε να εξαπατάμε.

Γι' αυτό και σε αμφότερα τα σημεία μας μένει πραγματικά μόνο ένα πράγμα να κάνουμε εμείς οι γονείς: να επιδιώξουμε έναν ανοιχτό, ειλικρινή και εντατικό διάλογο με το παιδί. Εάν το σημείο 1 βρίσκεται στο επίκεντρο, τότε είναι σημαντικό να ενδυναμώσουμε το παιδί. Εδώ μπαίνει και πάλι στο παιχνίδι η αγαπημένη μου παιδαγωγική ρήση: Οι αδυναμίες αποδυναμώνονται με την ενίσχυση των δυνάμεων. Αν το σημείο 2 βρίσκεται στο επίκεντρο, πρέπει να αναρωτηθούμε ειλικρινά: Πώς αντιμετωπίζουμε τα ψέματα των παιδιών Μήπως είμαστε πραγματικά πολύ θυμωμένοι πολύ συχνά Επιτρέπουμε στο παιδί να κάνει λάθη πολύ λίγο Τους έχουμε διδάξει πολύ λίγα πράγματα σχετικά με την παραδοχή των λαθών Και αν ισχύει ότι το ίδιο θέμα συνδυάζεται επανειλημμένα με ψέματα, ίσως πρέπει επίσης να βεβαιωθούμε ότι είμαστε λίγο πιο συνεπείς στη γονική μας μέριμνα σε αυτό το σημείο και να θέσουμε και πάλι αυστηρότερα όρια. Παράδειγμα: Το παιδί ισχυρίζεται πάντα ότι έχει ήδη βουρτσίσει τα δόντια του - τότε από εδώ και στο εξής το βούρτσισμα των δοντιών πρέπει να γίνεται πάλι υπό γονικό έλεγχο.

3. Το τρίτο σημείο είναι ότι εμείς οι γονείς είμαστε φυσικά πάντα πρότυπα. Γι' αυτό και πρέπει πάντα να εξετάζουμε εξονυχιστικά πόσο τα παιδιά μας μαθαίνουν από εμάς στην καθημερινή ζωή - και τι πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι για την αλήθεια.

Ένα ιδιαίτερο επιμέρους θέμα εδώ είναι το λεγόμενο λευκό ψέμα. Πρόκειται για μια δήλωση που δεν είναι αληθινή, αλλά αποσκοπεί στην προώθηση της κοινωνικής αρμονίας. Παράδειγμα: Ένα παιδί λαμβάνει ένα δώρο από τη γιαγιά που δεν είναι και τόσο σπουδαίο, αλλά εξακολουθεί να λέει "Ωραίο, γιαγιά, ωραίο δώρο!". Σε αυτή την περίπτωση, κάθε οικογενειακό σύστημα πρέπει να αποφασίσει μόνο του πώς θα αντιμετωπίσει τέτοια θέματα. Προσωπικά, δεν νομίζω ότι κάνει καθόλου κακό να διδάσκουμε στα παιδιά από μικρή ηλικία ότι μια συγκεκριμένη, ευγενικά διατυπωμένη ειλικρίνεια είναι στην πραγματικότητα ο καλύτερος τρόπος. Αλλά κάθε οικογένεια πρέπει να το αποφασίσει αυτό μόνη της.

Το γεγονός είναι ότι: "Το ψέμα είναι ταμπού" δεν είναι μια καλή απόφαση για μια οικογένεια. Γιατί απλά δεν μπορεί να τηρηθεί. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε να ασχοληθούμε εντατικά με αυτό το θέμα - με τον εαυτό μας και με τα παιδιά μας.

Η έκκλησή μου: Αν δεν ξεπερνιέται ένα συγκεκριμένο επίπεδο, τότε μην χάνετε την ψυχραιμία σας, αλλά θεωρήστε το φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού. Ωστόσο, αν το ψέμα φτάσει σε ένα επίπεδο που σας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, τότε μιλήστε με τον παιδίατρό σας γι' αυτό. Ή επικοινωνήστε με συμβουλευτικά κέντρα για γονείς και οικογένειες, τα οποία κάνουν πολύ, πολύ καλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα.