Αντιμετώπιση του θανάτου και της θλίψης

Εάν μια οικογένεια αντιμετωπίζει ένα πένθος, για παράδειγμα επειδή ένας συγγενής είναι σοβαρά άρρωστος, είναι σημαντικό να συμμετέχουν τα παιδιά σε αυτό το πρώιμο στάδιο. Παρατηρούν πότε κάτι δεν πάει καλά ή η διάθεση είναι τεταμένη και θλιμμένη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι γονείς έχουν την ευκαιρία να εξηγήσουν στα παιδιά τι πρόκειται να συμβεί και να τους μεταφέρουν ότι ο άρρωστος δεν θα γίνει καλά.

Μπορείτε επίσης να ρωτήσετε τα παιδιά αν γνωρίζουν τι θα μπορούσε να συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση - είναι πολύ πιθανό να το σκέφτονται ούτως ή άλλως. Και θα πρέπει επίσης να συμμετέχουν γιατί διαφορετικά μπορεί να ταράξουν τα νερά τους, πράγμα που έχει αρνητικές επιπτώσεις στην εμπιστοσύνη μεταξύ γονέων και παιδιού. Αν δεν τους δοθεί καμία πληροφορία, δημιουργούν φόβους που μπορεί να είναι χειρότεροι από την πραγματικότητα. Εν ολίγοις, η ειλικρίνεια είναι το κλειδί.

Όταν έχει επέλθει ο θάνατος, η άμεση εμπλοκή των παιδιών είναι επίσης σημαντική. Θα πρέπει να γνωρίζουν τι να περιμένουν. Θα πρέπει να τους ειπωθεί με ειλικρίνεια τι να περιμένουν και τι σημαίνει κηδεία. Ότι μπορεί να είναι όμορφη με έναν τρόπο, αλλά ότι θα συναντήσουν πολλούς θλιμμένους ανθρώπους. Θα πρέπει επίσης να τους επιτραπεί να αποφασίσουν μόνα τους αν θέλουν να πάνε στην κηδεία ή να αποχαιρετήσουν τον αποθανόντα με συγκεκριμένο τρόπο.

Τα παιδιά έχουν πολλή δημιουργικότητα στο θέμα αυτό, η οποία πρέπει να υποστηριχθεί: μπορούν να ζωγραφίσουν εικόνες, να ετοιμάσουν ανθοσυνθέσεις ή κάτι παρόμοιο. Ο αποχαιρετισμός είναι επίσης ένας καλός τρόπος για τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα τον θάνατο και το πεπερασμένο. Είναι ένα σημείο καμπής στη ζωή τους, η οποία θα συνεχιστεί χωρίς τον αποθανόντα στο μέλλον. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο θάνατος είναι λυπηρός, ότι η οικογένεια είναι λυπημένη, αλλά ότι η ζωή τους θα συνεχιστεί, ότι μπορούν να συνεχίσουν και ότι μπορούν να είναι και πάλι ευτυχισμένα.

Ακόμη και αν το παιδί κλαίει ακόμη εβδομάδες μετά την κηδεία, οι γονείς θα πρέπει να είναι σε θέση να το αντέξουν. Μπορούν να στηρίξουν το παιδί τους μιλώντας του και δείχνοντάς του ότι δεν πειράζει να κλαίει και ότι μπορεί να του κάνει καλό.

Μπορούν επίσης να βοηθήσουν οι παιδικές ομάδες πένθους. Μπορούν να γνωρίσουν συνομηλίκους που είχαν παρόμοιες εμπειρίες. Ορισμένα παιδιά παρακολουθούν επίσης μια ομάδα πένθους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Πρόκειται για μια πιο υπόγεια μορφή υποστήριξης μια φορά το μήνα για παιδιά που έχουν να αντιμετωπίσουν την απώλεια ενός προσώπου ή ακόμη και ενός ζώου. Τότε συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνα τους. Διότι στο κανονικό τους περιβάλλον, υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Με τη βοήθεια δημιουργικών μορφών έκφρασης, π.χ. εικόνες ή ιστορίες, τα παιδιά μπορούν να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους και να βρουν το δικό τους τρόπο να θρηνήσουν. Είναι επίσης σημαντικό να θυμούνται και να μιλούν για τους νεκρούς, καθώς τα παιδιά συχνά φοβούνται να τους ξεχάσουν.

Συμπέρασμα: Κορυφαία προτεραιότητα είναι η ειλικρίνεια. Η θλίψη πρέπει επίσης να επιτρέπεται. Ως γονέας, πρέπει να το ανεχτείτε όταν το παιδί σας είναι λυπημένο. Μια δημιουργική προσέγγιση του θανάτου μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τη θλίψη.